NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
TEATR BEACON
TREVOR NOAH BILETY WYPRZEDANE
Co jest, Nowy Jorku?
Tak!
To niesamowite. Dzięki, że przyszliście.
Zabawimy się dzisiaj.
Witajcie, ludziska.
To my. Mogę wam coś powiedzieć?
Odkąd zostałem komikiem, zawsze marzyłem
o występie w Nowym Jorku.
To jest to!
To jest to. Nowy Jork!
Tak! Nowy Jork!
Idę do was!
Jest dokładnie tak, jak się spodziewałem.
Miasto, w którym ludzi się prawie przejeżdża.
Ludzie wchodzą na ulicę, podjeżdża taksówka, uderzają w maskę:
„Ja tu idę!
Co z tobą?
Chcesz kawy?”.
Nie wiedziałem, co to znaczy.
Wiedziałem tylko, że kiedyś przyjadę do Nowego Jorku
i że mnie też prawie przejdzie samochód.
Ruszyłem spełnić to marzenie, ale jest trudniej, niż sądziłem.
W filmach wydaje się to łatwe.
Wybiegasz, auto cię prawie potrąca,
robisz tak... krzyczysz: „Hej!” Uderzasz w maskę i idziesz dalej.
Ale to nie jest proste. Chodzi o wyczucie czasu.
O wyczucie czasu i precyzję.
Musisz ruszyć dokładnie, kiedy podjeżdża taksówka,
żebyś zdążył walnąć w maskę.
Jak nie masz jaj i ruszysz za późno, taxi odjedzie.
Kompletna strata czasu.
Wyjdziesz na wariata. Wygląda to tak...
„Ja tu idę!”
Jak ruszysz, kiedy cię mija,
to cię potrąci. A to nie ma sensu.
I wtedy jest: „Hej...”.
„Hej, on tędy szedł.
Co jest z tobą nie tak?”.
Najgorzej, jak ruszysz za wcześnie.
To jest dziwaczne dla wszystkich.
Wychodzisz, auto się zatrzymuje, ale nie możesz dosięgnąć maski.
Więc krzyczysz: „Hej!”.
„Podjedź tu.
Proszę, podjedź bliżej.
Chcę ci zdradzić tajemnicę. No chodź.
Jestem z Afryki. To moje marzenie. No podjedź bliżej. Chcę...
Chcę...
Ja tu idę”.
Uwielbiam to miasto. Nowy Jork!
Marzyłem o przyjeździe tutaj.
Przyjechałem i pomyślałem: „To jest to!”
Takiej energii jak tu nie ma nigdzie indziej na świecie.
Nowy Jork!
Uwielbiam to miasto.
Wiecie, co mnie fascynuje w Nowym Jorku?
To, jak ludzie ufają sygnalizacji świetlnej.
Nigdy nic takiego nie widziałem.
Pochodzę z kraju w Afryce.
Wszędzie w Afryce są światła.
Ale z nich nie korzystamy.
Jasne?
Są nie tyle nakazem, ile sugestią.
To nie: „Stop!”, a bardziej: „Stop?”
Jakby jakiś Afrykanin, podróżując po świecie,
zobaczył, że ludzie używają świateł, przywiózł je ze sobą,
ale nie miał pojęcia, do czego służą.
„Słuchajcie, musimy mieć sygnalizację świetlną”.
A ludzie na to: „Ale po co?”.
„Na skrzyżowania. Doda im uroku”.
Ale nikt nie wiedział, po co to jest.
Nie obchodzą nas te światła i nie ufamy im.
Ale w Nowym Jorku ludzie powierzają tym światłom życie.
Spacerowałem sobie pewnego dnia.
Szedłem obok pewnego faceta. Nigdy tego nie zapomnę.
Staliśmy na chodniku, światło zmieniło się na zielone.
Patrzę w bok,
a ulicą zasuwa ciężarówka.
Patrzę na nią. Jak tylko zmieniło się światło,
facet obok mnie wyszedł na ulicę.
Odruchowo wyciągnąłem rękę, by go chronić.
Mówię: „Stary, jedzie ciężarówka”.
A on na to: „No dobra, ale mamy zielone”.
A ja na to: „A on ma ciężarówkę.
Przegrałbyś w papier, kamień, nożyce”.
Ale był pewien swego.
„Mamy zielone światło. Chodźmy”.
I poszedł, ale nie tak zwyczajnie.
Szedł i wpatrywał się w kierowcę ciężarówki.
Gapił się na niego, jakby mówił: „Mam zielone.
Wiesz, że mam zielone”.
A ja biegłem za nim, przepraszając.
„Przepraszam, nie wiedziałem.
Zatrzymałbym go... Nigdy tego nie robiłem”.
Przeszedłem z nim 12 przecznic.
I powiem wam, że nigdy nie byłem tak przepełniony
pewnością innego człowieka,
tak jak jego.
Zacząłem ten dzień...
rozmyślając, czy odważę się wtargnąć na ulicę.
Po przejściu z nim kilku przecznic
zacząłem wierzyć.
Po ośmiu przecznicach nie potrafiłem już żyć inaczej.
Wyciągnąłem telefon. Pisałem SMS-y i tweety.
Nie grałem. Zerkałem w dół i w górę.
Na zielonym wychodziłem.
Miałem gdzieś, czy jedzie ciężarówka, czy pociąg. Wychodziłem na ulicę!
Zrozumiałem, że gdy w Ameryce masz po swojej stronie białego,
możesz robić, co zechcesz.
Idziesz jak po maśle.
To był ekscytujący czas.
Nie mogłem wybrać lepszego momentu na zamieszkanie w Stanach.
Co za wspaniały czas.
Jestem zaskoczony, że po tym, co się działo,
tego wszystkiego nie trafił szlag.
Przyjeżdżam do Stanów co jakiś czas już prawie dziesięć lat.
W tych odwiedzinach fajne było to,
że doświadczałem Ameryki w migawkach.
Czułem to, co czuli ludzie.
Wiedziałem, przez co przechodzili.
Nigdy nie zapomnę, że kiedy przyjeżdżałem...
najbardziej mnie uderzało,
jak ciężko mieli czarni Amerykanie.
Pamiętam moją pierwszą wizytę.
Byłem na Zachodnim Wybrzeżu i poznałem młodego Afroamerykanina w Compton.
Siedzieliśmy w klubie.
Popatrzył na mnie i zapytał:
„Hej, Trevor.
Jesteś z Afryki, nie?”.
Mówię mu: „Tak, jestem jednym z nich”.
On: „Joł, stary.
Szacun, stary. To zaszczyt cię poznać.
Zawsze chciałem poznać gościa z Afryki.
Prawdziwy z ciebie gangster”.
Ja: „Dzięki, stary”. A on: „Spoko.
Wiesz, jak tu jest ciężko czarnym?
Serio, stary. Nie da się znaleźć roboty.
Gliny cały czas siedzą ci na ogonie.
Pojadę do Afryki.
Pojadę z tobą do Afryki. Jadę z tobą”.
No to odpowiadam: „Kupuj bilet i jedziemy.
Jedźmy”.
Znalazłem w nim bratnią duszę. Poczułem coś.
Sytuacja kilka lat później.
Spotkałem piękną, czarną kobietę.
Na Południu, w Birmingham w stanie Alabama.
Podeszła do mnie po występie.
Od razu nawiązaliśmy więź.
Powiedziała: „Trevor, skarbie.
Mogę ci coś powiedzieć?
Nigdy nie czułam takiej więzi z kimś obcym.
Gdy mówisz o Afryce, gdy to wszystko opowiadasz,
myślę sobie: »O Boże, chciałabym pojechać z tobą«.
Opowiedz mi o ojczyźnie. Chcę jechać tam, gdzie poczuję się jak w domu.
Chcę jechać tam, gdzie ludzie nie będą na mnie patrzeć jak na obcego.
Opowiedz mi o Afryce, kochanie. Opowiedz mi o niej”.
Rozumiałem, co miała na myśli.
Wiedziałem, że tym ludziom nie jest dobrze.
Przeskoczymy...
do roku 2016.
Nigdy nie zapomnę tego momentu, gdy Donald Trump...
zdobył przewagę
i miał szansę zostać prezydentem Stanów Zjednoczonych.
Po raz pierwszy w życiu
zaczęli do mnie podchodzić biali Amerykanie:
„Trevor, opowiedz nam o Afryce. Jak tam jest?
To mamy plan, nie?
To ojczyzna, co nie? Tak, ojczyzna. Powinienem z tobą jechać.
Ali boma ye. Możesz na mnie liczyć”.
I tu nie chodzi tylko o Amerykę.
Wielu Amerykanów zszokowała ta nowa retoryka,
ale gdy spojrzymy na to szerzej,
widać wzrost popularności nacjonalizmu na całym świecie.
W Austrii, w Australii.
W Anglii. O to chodziło w Brexicie.
Niby bali się o gospodarkę, ale to nieprawda.
Chodziło o to, że ludzie chcieli odzyskać swój kraj.
On wcale nie zniknął.
Ale i tak chcieli go z powrotem.
Widziałem ludzi w wiadomościach BBC.
„Dlatego głosuję za Brexitem.
Bo ten cholerny kraj schodzi na psy.
Cholerny kraj. Chcę odzyskać Brytanię.
Wybraliśmy Brexit, bo chcemy odzyskać Wielką Brytanię!”
Od kogo?
Ta wyspa jest w 95 procentach biała. Od kogo chcecie ją odzyskać?
Ludzie mówią najdziwniejsze, porąbane rzeczy.
„Przyjeżdżają ci cholerni imigranci, na pewno coś knują.
Cholerni imigranci. Niech wracają, skąd przyszli”.
- Dlaczego ich tak nienawidzisz? - „Powiem ci dlaczego.
Bo nawet się nie starają być Brytyjczykami.
Nawet się nie starają być Brytyjczykami.
Przyjeżdżają tu. Przywożą swoją kulturę.
Swoje jedzenie, mówią w swoich cholernych językach,
próbują przejąć nasz cholerny kraj”.
Robią to samo, co Brytyjczcy.
Jeśli jest jeden kraj...
jeden naród na świecie,
która nie ma prawa narzekać na imigrantów,
to Wielka Brytania.
Ten naród w szczególności.
To oni
stworzyli problem, z którym teraz muszą się zmierzyć.
Wyruszyli i skolonizowali cały świat.
W pewnym momencie Imperium Brytyjskie kontrolowało połowę globu.
Łapiecie, jakie to jest niedorzeczne?
Kolonizowali jeden kraj za drugim.
Nikogo nie obchodzili. Nikt nie starał się odnaleźć Brytyjczyków.
To oni podróżowali po świecie,
narzucali swoje istnienie, pukali do drzwi.
„Hej, jesteśmy Brytolami. Obczajcie nas”.
To był taki starożytny Twitter.
Nie mówię, że Brytyjczycy są źli.
Rozumiem, że kolonizacja była wtedy popularna.
Wiele europejskich krajów to robiło.
Ale Brytyjczycy byli najlepsi.
Byli najlepsi. Nie dlatego, że byli źli.
To wina pogody. Myślę, że to było tak.
Mają tam złą pogodę. Zła pogoda robi złych ludzi.
Gdy się nad tym zastanowić,
nikt z kraju o klimacie tropikalnym nie próbował podbić świata.
Nie ma opowieści o konkwistadorach z Karaibów.
Nie ma opowieści o Troyu Groźnym z Trynidadu.
Nie ma takich opowieści.
Nie ma takiej potrzeby. Gdy pogoda jest okropna,
wyjeżdżasz i zabierasz miejsce innym.
Jeśli mieszkasz w raju, nie masz potrzeby wyjeżdżać.
Wyobrażacie sobie,
jacyś przypadkowi, przystojni kolesie siedzą na plaży na Karaibach.
Nagle jeden patrzy na drugiego:
„Darius. Darius!”
„Co, Troy?”
„Tak sobie myślałem.
Słuchasz. Myślałem sobie,
że powinniśmy wybudować łodzie,
opłynąć świat i kazać wszystkim tańczyć do muzyki Calypso”.
Tak by się nie stało.
To się nie mogło wydarzyć.
Brytyjczycy kolonizowali z klasą. Objechali cały świat.
A kolonizacja... czytamy o niej teraz
w książkach do historii.
Kolonizowali i kolonizowali. Moim zdaniem
to najdziwniejsza rzecz, jaką można wymyślić.
Bo podbój to jedna rzecz. Jedziesz gdzieś i zabierasz, co mają.
Chcesz więcej to zabierasz ziemię, zasoby,
zabijasz ludzi.
To rozumiem.
Nie akceptuję, ale rozumiem.
Ale kolonizacja jest dziwna,
bo jedziesz gdzieś i nie tylko kradniesz.
Zmuszasz ludzi, żeby stali się tobą.
To dziwna koncepcja, gdy pomyślimy, gdzie robili to Brytyjczycy.
Robili to w Afryce.
Robili to i w Azji. Pomyślcie o Indiach.
Te kultury nie mogłyby się bardziej różnić.
Aż tu nagle Brytyjczycy postanowili się tam pojawić.
Wyobraźcie sobie, jak musieli się wtedy poczuć Hindusi.
Nikomu nie zawadzali. Chodzili sobie po swoim polu.
Aż tu nagle wjeżdżają konno Brytyjczycy.
„Uwaga, uwaga!
Z rozkazu Jej Królewskiej Mości, oto przybyliśmy!
Ej, ty tam! Jak się zwie ta kraina?”
„Ta kraina tutaj?
To Indie”.
„No to, dobry człowieku, powiadam,
że Indie są od teraz pod Koroną Brytyjską”.
„A ja ci powiem,
że Indie są dokładnie tam, gdzie były wczoraj”.
„Nie rozumiesz, co mówię.
Mówię ci, że przybyliśmy was skolonizować
z rozkazu królowej”.
„Kim jest królowa?”.
„Królową.
Królową Anglii, władczynią Wielkiej Brytanii.
Jest władczynią z woli Boga”.
„Którego Boga?”.
„Boga. Jedynego Boga”.
„Jest wielu bogów, przyjacielu. Jak się nazywa twój bóg?”.
„Jest tylko jeden Bóg.
Nazywa się Bóg i ty też będziesz go czcił”.
„Chcesz, żebym go czcił, ale nie zdradzisz mi jego imienia?
O czym ty mówisz? Jest wielu bogów.
Jest Śiwa, Lakszmi, Hare Kryszna, jest wielu bogów!
Jak nazywa się twój bóg?”.
„Nazywa się Bóg!”.
„Nie znasz imienia swojego boga?”.
„Po prostu Bóg!”.
„To jak z Mamusią i Tatusiem?
Mam czcić twojego boga, ale nie zdradzisz mi jego imienia?
Jak mam się do niego modlić? Każdego ranka mam się budzić
i modlić: »Dobry Boże, czy może byś mi pomógł...
Nie. Przepraszam, nie ty. Ten drugi bóg. Nie, ten drugi bóg.
Nie ten bóg. Nie, Boże. Mówiłem, że...
Masz rację. Powinienem był zapytać o twoje imię.
Ten drugi bóg, proszę.
Za tamtym bogiem. Nie ty, ten drugi bóg.
Powiedział, że będziesz wiedział, do kogo mówię...
Nie, ten drugi bóg. Ten po... Nie, nie ty...«
Nic dziwnego, że moje modlitwy nie są wysłuchane”.
„Jak śmiesz tak do mnie mówić? Wiesz, kim jestem?”
„Nie, bo się nie przedstawiłeś”.
„Przyjechałem tutaj, reprezentując Wielką Brytanię”.
„Nigdy nie słyszałem o Wielkiej Brytanii.
Kto wam dał taką nazwę?”
„Sami sobie daliśmy”.
„Sami nazwaliście się wielkimi?
Nie jest to trochę aroganckie?
Nie powinien ktoś inny nazwać was wielkimi?
Nie powinniście jeździć po świecie i robić dobre rzeczy?
Ludzie by mówili: »Brytyjczycy, jesteście wielcy!«”.
„Nie zgadzam się. Zrobiliśmy tak, bo od razu wiedzieliśmy,
że jesteśmy wielcy!”
„W takim razie witajcie w Wielkich Indiach”.
„Nie, to tak nie działa! Jak śmiesz tak do mnie mówić!”.
„To ty śmiesz się do mnie odzywać.
Ja jestem u siebie i nikomu nie wadzę.
A ty przyjeżdżasz na swojej chudej krowie
i mówisz mi, że wszystko się zmieni.
Nie wiem, kim jesteś.
Wiem za to, że jesteś stuknięty. Nie czujesz się dobrze.
Szczerze mówiąc, wyglądasz, jakbyś miał zemdleć.
Albo jakbyś umarł w zeszłym tygodniu.
Coś jest nie tak z twoją skórą. Nie wyglądasz dobrze.
Zejdź z konia. Mamy curry, pogadamy o tym”.
„O czym ty mówisz? Wyglądam normalnie!”
„Nie wyglądasz normalnie.
Nigdy nie widziałem nikogo z taką karnacją.
Wyglądasz, jakbyś całe życie bawił się w chowanego ze słońcem.
Nie wiem, co ci jest, ale człowiek nie powinien tak wyglądać.
Przez skórę widać, jak ci w żyłach płynie krew.
Dostaję gęsiej skórki, gdy widzę, jak pompują krew.
Gdybym był lekarzem, nie potrzebowałbym rentgena.
»Masz problem z nerkami. Skąd wiem? Jesteś półprzezroczysty.
Stąd wiem«”.
„Będziemy rządzić tym krajem, czy tego chcesz, czy nie!”.
„Nie będziesz nami rządzić. Jesteś szalony”.
„Zabierzemy wam go!” „Nie zabierzecie...”
„Kraj jest wasz. Weźcie go sobie.
Nie gracie fair. Bierzcie”.
I tak Brytyjczycy zajęli Indie.
Właśnie tak podbili Indie.
A potem, wiele lat później,
gdy już wszystko splądrowali, zabrali się i wrócili do domu.
Dlatego logiczne jest, że ci Hindusi,
z których zrobiono Brytyjczyków,
szukają...
kraju, z którego tamci przybyli.
Nie rozumiem, dlaczego Brytyjczycy narzekają:
„Czego chcecie? Czemu, do cholery, tu przyjeżdżacie?!”
„Bo mówiliście, jak tu jest wspaniale, więc chcieliśmy się przekonać”.
„Nie. Wracajcie, skąd przyjechaliście!
Nie chcemy was tu. To nie jest wasz dom”.
„Ale mówiliście, że należymy do Imperium Brytyjskiego”.
„Miałem na myśli, że nam podlegacie.
My jesteśmy Brytyjczykami, a wy imperium”. „Co masz na myśli?”
„My jesteśmy Brytyjczykami, a wy imperium”.
„Dobrze, w takim razie, imperium kontratakuje.
Zrobię curry, a tymi powiedz, gdzie siedzimy.
Idziemy”.
Nie mogą narzekać.
Ta nacja nie ma prawa narzekać...
Właściwie nikt nie powinien narzekać.
To, jak ludzie rozumieją pojęcie „imigracji”,
to kwestia osi czasu.
Co nie? Ty też jesteś imigrantem.
Od kiedy sprawdzamy? Każdy z nas jest imigrantem.
Za każdym razem, gdy słyszę te rozmowy w Ameryce:
„Cholerni imigranci tu przyjeżdżają. Wynoście się!”,
zastanawiam się, co sobie myślą rdzenni Amerykanie,
gdy słyszą takie słowa.
Wiecie?
Tamci tokują:
„Nie pochodzą stąd! To nie jest ich kraj!”
A oni: „Co ty nie powiesz?”
„Muszą wracać, bo to nie jest ich dom!”
„Naprawdę?”
Właściwie każdy z nas jest imigrantem.
Widać to, gdy się podróżuje.
Mówię: „Podróżuj po świecie”.
Podróże to jedyna rzecz, na którą nie da się zmarnować pieniędzy.
Zwiedź świat.
Zobacz inne miejsce.
Odkryj inny punkt widzenia.
Podróże są lekarstwem na ignorancję, taka prawda.
Zmieniają sposób myślenia, postrzegania, to, jak i w co wierzysz.
Jedną z najwspanialszych rzeczy
jest wyjazd do kraju, w którym nie mówią w twoim języku.
To moja ulubiona rzecz. Wyjazd do kraju, gdzie nie mówi się po angielsku,
żeby zdać sobie sprawę, jak mało tak naprawdę znaczymy.
Nie jesteś pępkiem świata.
Jest inny świat poza tobą.
Staram się cały czas tak robić.
Jeżdżę do krajów anglojęzycznych,
ale też tam, gdzie nie mówią po angielsku.
Na przykład ostatnio pojechałem do Szkocji.
I znowu...
świetnie się bawiłem.
Piękne miejsce, inna kultura.
Bogata historia.
Mają tam rozległe wyżyny,
piękne zamki,
wspaniale zachowane, choć mają setki lat.
Na ulicach widać mężczyzn w klitach, grających na dudach.
Nie ma w ogóle czarnych.
Ale nie w złym sensie. Po prostu tak jest.
Gdy mówię, że w Szkocji nie ma czarnych, stwierdzam po prostu fakt.
Jest dobry i zły sens...
Dobry jest, gdy mówisz: „O, nie ma czarnych”.
A zły: „Tu nie ma czarnych”. A to jest...
Rozumiecie?
To znaczy, że coś się stało. Czujesz to, gdy tam przyjedziesz.
Jak w Australii, nie ma Aborygenów.
Przyjeżdżasz tam i pytasz: „Hej, Australio!
Gdzie się podziali wszyscy czarni?”.
A oni mówią: „Nie wiem. Wyjechali”.
Czujesz, że coś poszło nie tak.
W Szkocji tak nie jest.
W Szkocji nie ma czarnych, bo kraj leży na dalekiej północy.
Im dalej na północ, tym mniej czarnych ludzi, a nawet rzeczy.
Im dalej na północ, tym wszystko staje się bielsze.
Ludzie, Święta, niedźwiedzie. Wszystko się zmienia.
Gdybyś zapytał Szkota: „Przepraszam, jest pan rasistą?”
Odparłby: „Nie wiem,
nigdy nie próbowałem”.
Świetnie się bawiłem w Szkocji. Byłem tydzień w Glasgow.
Jeździłem, siedząc z tyłu samochodu. Każdego dnia
próbowałem wypatrzeć czarnego. Taką sobie wymyśliłem grę.
Każdego dnia robiłem tak: „Czarny? Czarny...
Nie. Posąg. Czarny? Czarny...
Nie. To ja w lustrze. Czarny? Czarny...”.
Czarnych nie było nigdzie. Ani jednego.
Dlatego mówię, że podróże są ważne.
Nigdy wcześniej nie byłem w miejscu, w którym nie ma czarnych.
Dzięki temu zdałem sobie sprawę z pewnej kwestii,
z którą zmagam się od dawna.
I w końcu mam odpowiedź.
A tą kwestią...
był James Bond.
Jestem wielkim fanem agenta 007. Licencja na zabijanie.
Zawsze go uwielbiałem. Najpierw z Piercem Brosnanem.
Potem z Connerym, Lazenbym,
łącznie z Danielem Craigiem. Uwielbiam Jamesa Bonda.
I gdy dowiedziałem się, że Daniel Craig nie chce już grać Jamesa Bonda,
byłem załamany.
Dopóki nie usłyszałem...
że jego potencjalnym zastępcą
jest Idris Elba.
Wtedy oszalałem.
Słyszycie panie, też się cieszą.
Tego właśnie Bondowi trzeba: czegoś dla kobiet i dla facetów,
a Idris to ma. Jest silny i czarujący.
Ma w sobie to coś. „Tak, Idris Elba. O, tak."
Można go sobie wyobrazić, jak gra eleganckiego szpiega.
Wszyscy byli podekscytowani, gdy to ogłoszono,
dopóki nie pojawiły się komentarze w Internecie.
„Idris Elba, James Bond”.
A w komentarzach czytamy: „Tak po prawdzie...
to Idris Elba nie może grać Bonda”.
„A dlaczego?”.
A tam: „No bo jest...”.
„Ze względu na kształt głowy? O to ci chodzi?”.
„Nie, bo...”.
- „Bo co?”. - „Bo jest czarny!
Czarny aktor nie może grać Jamesa Bonda!”.
Po tym komentarzu Internet eksplodował.
„Rasizm!”.
Gdy to się stało, ja się przyłączyłem.
Większość czasu nawet nie wiem, o co chodzi.
Ktoś mówi „rasizm”, a ja biorę stronę: „Rasizm!
Wyjaśnicie to później. Rasizm!”
Pytam: „Co się do cholery dzieje?”
„Idris Elba nie może grać Bonda,
bo Elba jest czarny, a Bond biały!”
A ja na to: „James Bond jest postacią fikcyjną,
więc może go grać każdy, bo to fikcja!”
„Postać Jamesa Bonda wzorowana była na prawdziwym mężczyźnie,
który był biały, więc powinien go grać biały aktor”.
A ja na to: „To nie ma sensu.
Tak w zasadzie to Jezus był czarny, a grają go biali aktorzy.
Więc nie rozumiem twojego punktu widzenia,
bo mimo to mnie błogosławi.
Nie wiem, o co ci chodzi”.
Oni pisali: „Nie może tak być!”. A ja: „Rasizm!”.
„Nie może tak być!”. „Rasizm!”.
Potem pojechałem do Szkocji
i zdałem sobie sprawę,
że może nie przemyślałem moich argumentów.
Uwielbiam Idrisa Elbę. Chcę, żeby grał Bonda.
Ale gdy się nad tym zastanowić, to Bond działał w takich miejscach jak Szkocja,
Wielka Brytania i Europa.
Bo tam mieszka większość superzłoczyńców.
Pewnie ze względu na podatki.
Nieważne, co myślicie na ten temat, musicie przyznać,
że byłoby naprawdę trudno...
być szpiegiem...
gdy jest się jedyną...
czarną osobą w mieście.
Twoja egzystencja przeczy twojemu celowi.
Nie mówię, że to niemożliwe,
mówię, że to byłby najtrudniejszy do nakręcenia film o Bondzie.
Wyobrażacie sobie taką scenę?
Idris Elba jako James Bond podkłada C-4, wysadza kryjówkę złoczyńców,
hop na rower, jedzie przez plac w Edynburgu.
Przestępcy są zaraz za nim. Wyciągają broń, zaczynają strzelać.
Pościg trwa.
Idris Elba jako James Bond zeskakuje z roweru,
wbiega za zatłoczony plac, przestępcy za nim.
Udaje mu się ich zgubić, wskakuje w wąską uliczkę,
wychodzi z drugiej strony na zatłoczony ryneczek,
owija szalik wokół głowy,
wtapia się w grupę mnichów.
Złoczyńcy wybiegają zza rogu.
„Tam jest!”.
Bondowi udaje się ich zgubić, wpada na kolejny plac,
przedziera się do przystanków po drugiej stronie,
wsiada do autobusu,
potem do tramwaju.
Złoczyńcy wybiegają zza rogu.
„Tam jest!”
Film trwałby dziesięć minut.
Skończyłby się widokiem Bonda dyszącego w zaułku.
„Jak mnie znaleźliście?”.
Byłoby tyle spektakularnych scen...
jak ta, w której James mówi, jak się nazywa.
Pamiętacie tę scenę w kasynie, na którą zawsze czekamy? On w smokingu
gra w bakarata o dużą kasę.
Idris Elba podchodzi do barmana,
by złożyć swoje kultowe zamówienie.
„Barman,
poproszę martini wstrząśnięte, nie zmieszane.
Nazywam się...”.
„James Bond, wiem”.
„Czy my się znamy?”
„Nie.
Słyszałem, że w mieście jest szpieg.
Pomyślałem, że to ty”.
„Co mnie zdradziło? To jak się ubieram?”
„Masz w sobie coś takiego..."
„Niby co?”
„No wiesz...”.
Byłoby trudno.
W Szkocji było super.
Każdego dnia czułem się, jakbym się uczył czegoś nowego.
Nauczyłem się czegoś, czym chcę się z wami podzielić,
żeby zaoszczędzić wam cierpienia.
Jeśli pojedziecie do Szkocji
i ktoś zaproponuje wam drinka...
nie pijcie.
Bo Szkoci w przeciwieństwie do nas...
My pijemy, by się bawić.
Szkoci piją, by umrzeć.
Kiedyś myślałem, że Szkoci mają akcent.
A teraz wiem, że to od tego, że od setek lat starają się nie rzygać.
I to tyle.
„Dobra. Robisz...
Nigdy nie piliście takiego drinka...”.
Popełniłem ten błąd. Występowałem w Edynburgu
i po jednym z występów
opuściłem lokal, a mój przyjaciel Mick czekał na mnie na zapleczu.
Zapytał: „Jak poszedł występ?” „Super. A twój?”
On na to: „Niezły.
Idziemy z chłopakami do baru. Chcesz się przyłączyć?”
Odpowiedziałem: „Nie, ja nie piję. Chcę iść do domu”.
„Ale nie chodzi o picie. Posiedzimy sobie razem.
Wypijemy tyci drink”.
I tu mnie miał. Szkoci są w tym dobrzy.
Zaproszenie na „tyci drink”
brzmi niewinnie.
„Tylko na tyci drink?”
Brzmi jak maleńki drink.
Malusi, co w tym niebezpiecznego?
Co się stało w Nagasaki? „Zrzucili tyci bombę atomową”.
Nie brzmi tak źle. Podobnie jak „tyci drink”.
Powiedział: „Chodźmy na tyci drink”. To poszedłem.
Poszliśmy pić.
Nie pamiętam.
Pamiętam, że obudziłem się w swoim łóżku,
częściowo ubrany, koszula na podłodze.
Spodnie na sobie.
Lewy but na nodze.
Prawy na poduszce obok.
I to tłuczenie w głowie.
Znacie to, jak w głowie słyszycie bicie waszego serca?
Wstałem i stwierdziłem, że czuję się okropnie.
I kiedy stanąłem...
Kiedy stanąłem, poczułem...
jak zbiera mi się na pawia. Czułem go.
Czułem go, jak...
Zrobił tak, ale powstrzymałem go. Kontrolowałem to.
Powinniście to o mnie wiedzieć: ja nie wymotuję.
Wyjaśnijmy to sobie. Ja nie wymiotuję. Kontroluję to.
Gdy widzę, jak ktoś wymiotuje, mówię:
"Kontroluj się. Jesteś słaby”.
To moje ciało, moja świątynia. Kontroluję je.
Ciało próbowało, a ja mówiłem: „Nie!”.
Moje ciało mówiło: „Daj spokój. Muszę...”.
A ja: „Nie! Oddychaj!”
Miałem je pod kontrolą.
Poszedłem do kuchni, zacząłem robić śniadanie.
Gdy nalałem mleka do miski z płatkami,
moje ciało zapytało: „Hej, Trevor?”
Ja na to: „Co jest?”
„Mogę sobie beknąć?”
„No pewnie, że możesz. Bekasz cały czas”.
„Teraz sobie beknę.
Zwykłe, codzienne beknięcie”.
„Nie czaję, czemu mnie ostrzegasz.
Zwykle tego nie robisz. Po prostu sobie beknij”.
„Chciałem ci dać znać, że to tylko beknięcie”.
„No to dawaj”.
„Dobra, nadchodzi”. I wtedy...
Ale załapałem wszystko w ustach.
Jasne! Oceniajcie mnie!
Oceniajcie mnie. Znacie ten smak, bo jesteście alkoholikami.
Wszyscy to zrobiliśmy.
Tak można z tego wyjść z klasą.
Utrzymujesz wszystko w ustach, żeby móc udać się do toalety.
Więc zamknąłem wszystko w ustach i pobiegłem do toalety.
Zwymiotowałem. Najgorsze uczucie w moim życiu.
A ja nawet nie piję.
Wymioty są dodatkowym powodem, żeby nie...
Kiedy wymiotujesz...
dla mnie najgorsze są torsje bez wymiotów.
Skończyłeś, już po wszystkim, ale dalej...
To wtedy wiadomo, że nie jesteśmy tak rozwinięci, jak nam się wydaje.
Bo w tym momencie twoje ciało i twój mózg... nic tam już nie ma.
Nic tam nie ma, a ty ciągle...
Nic tam nie ma.
Jesteśmy w tej pozycji... To nic chlubnego.
Nikt nie wygląda w niej dobrze. Wszyscy są...
Wszyscy robią to samo. Nikt nie wymiotuje w fajny sposób.
Nikt nie wygląda tak...
Nikt. Każdy z nas staje się
kupką bólu.
To koniec. To koniec.
Wszystko mnie boli. Tam nic już nie ma.
Czemu nie łapiesz, że...
Proszę, proszę. Umieram.
Umieram. Nawet nie wiem, co...
A potem widać było krew.
Niedobrze.
Spanikowałem: „Mam krwotok wewnętrzny.
Muszę jechać do szpitala”.
Zadzwoniłem do Micka i pytam: „Mick, gdzie jesteś?”
„W domu. Co się dzieje?”
„Potrzebuję pomocy. Za dużo wczoraj wypiłem”.
A on: „No i?”
Mówię: „Rano dużo wymiotowałem”. A on: „No i?”
Mówię mu: „Zwymiotowałem krwią”.
A on na to: „No i?”
Mówię: „I tyle. Zwymiotowałem krwią”.
A on na to: „To niedobrze.
Co teraz zrobisz?”
„Pojadę do szpitala”.
A on: „Nie wiem, czy to konieczne.
Dużo było tej krwi?”
„Krew to krew, rozumiesz?”
A on: „Rozumiem, ale było dużo krwi,
czy tak tyci?”
Mick nie zabrał mnie do szpitala.
Przyszedł do mnie z bananami i białym chlebem.
Zmusił mnie, żebym to zjadł.
Tego wieczoru miałem kolejny występ.
Był okropny, beznadziejny. Po występie opuściłem lokal.
I kto stał na zewnątrz, czekając na mnie?
Mój dobry przyjaciel Mick.
I pyta: „Jak ci poszedł występ?”
Mówię mu, że beznadziejnie.
Był potworny. Myślałem, że umrę.
A on na to: „To niedobrze.
Pogadamy o tym przy piwie?”
Pytam: „Co?” A on: „Chodźmy na tyci drink”.
A ja na to: „Nie ma w nim nic tyci. Nigdy więcej nie wypiję tyci drinka”.
„O czym ty mówisz?”
Mówię mu: „Myślałem, że umrę. Nie będę pił”.
„Nie bądź taki. To tylko jeden zły dzień”.
„A ja chciałbym dożyć następnego.
Nie idę z tobą”.
„No nie bądź taki.”
Pytam: „Nie bądź jaki?” On na to: „Nie bądź cipą”.
I na tym skończyliśmy.
Rozumiem, co próbował zrobić. Faceci cały czas to robią.
Rzucają ci: „Nie bądź cipą”.
Bo to sugeruje, że jesteś słaby.
Nie bądź jak pochwa.
Pochwa, która jest słaba. Tak. Nie bądź cipą.
Faceci tak mówią, a potem robią, co chcą. „Nie bądź cipą.
Nie bądź cipą, cipy są słabe”.
A tak naprawdę,
z mojego doświadczenia wiem,
że cipa to jedna z najsilniejszych rzeczy,
z jakimi miałem w życiu do czynienia.
Nie bądź cipą?
A spotkałeś w życiu cipę?
Pochwa jest jedną z najpotężniejszych...
Wiecie, że pochwy mogą rozpocząć rewolucję i zakończyć wojny.
Wiecie, że nawet w sensie fizycznym
pochwa jest jedną z najsilniejszych rzeczy na świecie.
Dosłownie niezniszczalna.
Wielu mężczyzn w tym pomieszczeniu pewnie opowie wam, jak zwyciężyli cipę.
Otóż wcale nie.
Właścicielka cipy mogła dać ci poczucie,
że zwyciężyłeś cipę, ale ona ma się dobrze, moi mili.
Za każdym razem, gdy ktoś to mówi,
ja odpowiadam: „Wiesz, jak imponująca jest pochwa?
Rozumiesz, jak jest silna?”
Nie bez powodu mężczyźni tyle czasu ją gnębili.
Pochwa jest przerażająco potężna.
Zdajecie sobie sprawę, że z niej wychodzą ludzie?
Ludzie z niej wychodzą,
a ona dalej działa, jak powinna.
Wiecie, jakie to imponujące?
Nie wiem, czy jestem jedyny. Nowy Jorku, rozumiecie to?
Człowiek wychodzi...
z waginy.
A ona dalej działa,
dalej funkcjonuje po tym, jak człowiek z niej wyszedł.
A wy mówicie, że jest słaba? Człowiek wychodzi z pochwy.
Na penisie źle usiądziesz i jest problem.
Ten zwrot powinien brzmieć: „Nie bądź penisem”.
„Nie bądź cipą”.
Chciałbym być cipą.
Wy tak na serio?
Powinno się mówić: „Nie bądź penisem”.
Szkocja wiele mnie nauczyła.
To piękne miejsce z pięknymi ludźmi i bogatą kulturą.
Najbardziej lubiłem uczyć się szkockich akcentów.
Partaczę je, ale mam to gdzieś. Dobrze się bawię.
Gdy podróżuję, staram się mówić do ludzi z ich akcentem
i sprawdzam, czy mnie na tym złapią. To jedna z moich ulubionych gier.
Wchodzę do sklepu w Edynburgu i mówię:
„Dobry wieczór.
Chciałbym kupić buty”.
On na to: „Skąd jesteś?”
„Ze Szkocji”.
„A z której części?”
„Z Johannesburga”.
Uwielbiam to. Uwielbiam akcenty nie tylko dlatego, że są zabawne
i fajnie się je naśladuje.
Ale też dlatego, że zawsze mnie fascynuje,
jaką władzę mają nad nami i naszymi umysłami.
Gdy ktoś mówi w określony sposób, zmienia to nasze postrzeganie tej osoby
na lepsze lub gorsze.
Cały czas to robimy. Widzimy ludzi na ulicy,
coś powiedzą i widzimy ich inaczej.
Widzimy światowych przywódców. Oni też mówią
w określony sposób i inaczej ich postrzegamy.
Barack Obama jest jednym z najlepszych przykładów.
Jak do tej pory Barack Obama był najfajniejszym prezydentem
na świecie.
Wszystko jest w nim fajne.
Jego pewność siebie, uśmiech, styl.
Ja zauważam to w szczegółach,
na przykład, gdy wysiada z Air Force One.
Robił to jak żaden inny prezydent.
Większość prezydentów wysiada z samolotu niechlujnie.
Nie ma w tym ani klasy, ani stylu. Po prostu wychodzą.
Ale Barack...
on nie wysiada, on się wyłania.
On się wyłania, jakby wysiadał z samolotu
na plan teledysku.
Robił coś takiego, gdy wysiadał...
Potem schodził po schodach, robiąc to w jedyny właściwy sposób.
Za każdym razem gdy stawał na ziemi,
wyglądał, jakby miał zacząć śpiewać. Taki wstęp...
Dziewczyno
Dość tych gier
Pokażę ci, czym jest Obamacare
O, rany.
Barack Obama jest świetny.
Potrafi chodzić. Potrafi mówić.
To było coś, z czego wielu ludzi nie zdawało sobie sprawy.
Potrafi mówić.
To dawało mu przewagę. Ma charakterystyczny sposób mówienia,
charakterystyczny głos, który przyciąga uwagę
i sprawia, że odbieramy go w szczególny sposób.
Ten akcent, to, jak mówi.
Nie wiem, ilu ludzi to zauważyło,
ale podobnie robił Nelson Mandela.
Tak.
To coś, co Obama ma w głosie,
to jest głos pierwszego czarnego prezydenta.
Wielu ludzi tego nie zauważyło,
bo był pierwszym i ostatnim pierwszym czarnym prezydentem USA.
Nie było go z kim porównać. Ja miałem szczęście...
żyć w krajach dwóch pierwszych czarnych prezydentów,
Nelsona Mandeli i Baracka Obamy.
Więc wiem, co mówię.
Oboje mają to coś. Trudno to usłyszeć,
bo Mandela jest z Południowej Afryki i był starszy.
Ale obaj mieli to coś w głosie. Gdy Mandela zaczynał mówić,
w pokoju zapadała cisza.
Czuć było tę energię.
„Wierzę...
że każdy człowiek, niezależnie od koloru skóry,
powinien mieć równe prawa, których nie można go pozbawić.
A tym, którzy gnębią ludzi,
mówię: nigdy więcej”.
Ludzie szaleli.
Przechodziły im po plecach ciarki, bo miał to coś.
Nelson Mandela był skazany na sukces ze względu na swój głos.
Z takim głosem nie mógł być zwyczajnym facetem.
Z takim głosem nie można robić zwykłych rzeczy.
Jesteś skazany na sukces. Nie możesz biegać po ulicy:
„Poproszę Kit Kata”.
Nie.
To wyjątkowe. Nie możesz się wygłupiać, nabijać z ludzi przez telefon.
„Kto to do cholery?”. „Nie powiem ci”.
To tak nie działa.
Pamiętam, jak Nelson Mandela, gdy jeszcze żył, opowiadał dowcipy
na konferencjach prasowych i nikt się nie śmiał.
Bo wszyscy myśleli, że facet, który odsiedział w więzieniu 27 lat,
nie może opowiadać dowcipów.
A on opowiadał. Pozostał sobą.
Ale działo się tak z powodu jego głosu.
Opowiadał dowcipy, które brzmiały zbyt epicko, by się z nich śmiać.
Wszystko, co mówił, brzmiało tak: „Puk, puk”.
Więc ludzie krzyczeli: „Wpuścić go!”.
„Nie, nie.
Musicie zapytać: »Kto tam?«”.
„On ma rację. Zawsze musimy pytać: »Kto tam?«.
»Kto tu jest? Kim my jesteśmy? O Boże!«”.
To przez ten głos, głos pierwszego czarnego prezydenta.
Nigdy nie zapomnę dnia, w którym zobaczyłem zdjęcie
pierwszego spotkania Obamy z Mandelą.
To było piękne zdjęcie. Pokazywało sylwetki dwóch mężczyzn.
W Chicago. Nelson Mandela siedzi na krześle.
Barack Obama pochyla się nad nim. To było dawno temu.
Zanim Barack Obama pojawił się na prezydenckim radarze.
Był wtedy senatorem. Niewielu ludzi wiedziało, jak się nazywa.
Wtedy jeździł własnym autem.
Bez konwoju. Tylko z asystentem.
Usłyszeli, że tego dnia Nelson Mandela będzie w Chicago.
Barack Obama zawsze chciał go poznać.
Był ostatnią osobą, z którą Mandela się spotkał.
Ostatnią osobą tego dnia.
Wyobrażam to sobie, jak Mandela siedzi w pokoju,
przychodzi jego asystentka i mówi:
„Panie Mandela, mówiłam, że już skończyliśmy,
ale niestety jest jeszcze jedna osoba, która chce pana poznać”.
A on: „Jestem zmęczony, Zeldo. Możemy już iść?”.
„Wiem, że chce pan iść, panie Mandela,
ale powinien pan poznać tego młodego mężczyznę.
Nazywa się Barack Hussein Obama”.
„Barack Hussein Obama?
Jest Amerykaninem?”
„Tak, proszę pana”.
„Łatwo to mu nie będzie.
Gdzie on jest?”
„Stoi za drzwiami”.
„Dobrze, wprowadź go”.
„Zaraz wracam”. Wychodzi za drzwi
i mówi: „Panie Obama, pan Mandela pana teraz przyjmie”.
Barack wchodzi. Jest podekscytowany, bo spotka swojego idola.
Nelson Mandela siedzi na krześle. Patrzy na niego.
„Młody Baracku. Jak się masz?”
A Barack: „O, rany, Nelson Mandela,
to najbardziej porąbany dzień w moim życiu! Nie wierzę!
Nie wierzę, że spotkałem Nelsona Mandelę.
Całe życie na to czekałem. Chcę być taki jak pan.
Znam pana książki. Wiem o więzieniu. Będę pierwszym czarnym prezydentem USA.
Zrobię to, co pan. Wygram wybory.
Będę pierwszym czarnym prezydentem USA!”
A Mandela na to: „Nie z tym głosem.
Wystraszysz białych”.
„Panie Mandela, to najlepszy dzień w moim życiu.
Chcę to wiedzieć od pana, jak mam to zrobić?
Jak zrobić to, co pan? Jak zostać pierwszym czarnym prezydentem?”
„Zacznijmy od podstaw.
Musimy coś zrobić z tym głosem.
Nie brzmisz jak przyszły przywódca”.
„Nie rozumiem, o co panu chodzi”.
„Mówisz za szybko.
Zwolnij.
Nikt cię już nie goni”.
„Nigdy tak o tym nie pomyślałem”.
„Wolniej, zwolnij”.
„Chyba faktycznie czasem mówię szybko.
- Mógłbym...” - „Jeszcze wolniej”.
„Mógłbym zwolnić. Mógłbym sporo zwolnić.
Tak jest dobrze?”.
„Lepiej. A teraz musisz...
nadać głosowi rytm”.
„Nie rozumiem, w czym problem”.
„Wyobraź sobie, gdybym tak mówił.
Myślisz, że ludzie by na mnie głosowali?
Nie. Nadal siedziałbym w więzieniu.
Dodaj trochę basu”.
„Mógłbym spróbować...
Mógłbym dodać trochę basu. Czy tak...”
„Jeszcze niżej”.
„Potrafię mówić niżej. Tak będzie dobrze?”
„Jeszcze niżej”.
„Niżej, dużo niżej.
Mogę mówić tak”.
„Tak lepiej.
A teraz bardzo ważne:
żebyś został pierwszym czarnym prezydentem, twój głos
musi... być... potężny.
Każde słowo... musi brzmieć... jak ostatnie,
jakie wypowiesz w życiu”.
„To mocne, panie Mandela.
Spróbuję...
tak mówić.
To działa?”.
„Dobrze, bardzo dobrze”.
„Czuję to”.
„A teraz ostatni element.
Żeby być pierwszym czarnym prezydentem, musisz mieć chrypkę”.
„Nie, bardziej chrapliwie”.
„O to chodzi. Załapałeś”.
„Wystarczy. Chyba to masz.
A teraz powtórz za mną.
Ameryka”.
„Ameryka”.
„Nie. Chrypka. Spróbuj z chrypką. Ameryka”.
- „Ameryka”. - „Ameryka”.
„Ameryka”.
- „Ameryka”. - „Tak! To jest to!
Powiedz: »To jest mój kraj«”.
- „To jest mój kraj”. - „Tak!
- To moje marzenie!” - „To moje marzenie”.
„Tak, czuję to.
Będziesz pierwszym czarnym prezydentem”.
„No nie wiem. Myślisz, że damy radę?”.
- „Damy radę”. - „Damy radę”.
„Załapałeś.
A teraz bierz ich, czarnuchu”.
Lubię myśleć, że tak to wyglądało.
To szalone i przerażające,
kiedy pomyślisz, że sposób, w jaki mówisz,
może określić i zmienić twoje życie.
Dalej to robimy.
To dlatego połowa świata ma problem z imigrantami.
Problemem nie są imigranci. To strach przed czymś innym.
Ci, co mówią, że nie lubią imigrantów,
nie mają na myśli ludzi podobnych do siebie,
ale tych imigrantów, którzy mówią i wyglądają inaczej.
Bo akcent niesie za sobą pewne skojarzenia.
Po akcencie określamy, że ktoś jest mądry albo głupi.
Jednak akcent nie jest miarą inteligencji.
Ktoś tylko mówi w twoim języku według zasad swojego.
Akcenty bezsprzecznie rodzą stereotypy.
Popatrzcie na Francuzów. Mówimy, że są romantykami.
Dlaczego? Ze względu na ich akcent.
Ma to coś.
„Myślałem, że moglibyśmy...
jak to powiedzieć... może byśmy spróbowali...”
„O mój Boże, on jest taki seksowny”.
Akcent określa to, jak postrzegamy ludzi. Podobnie jest z Rosjanami.
Rosjanie to najbardziej budzący grozę ludzie na Ziemi.
Dlaczego? Ze względu na sposób mówienia.
Nieważne, kim jesteś, nie zaprzeczysz, że słysząc Rosjanina,
nie czujesz się komfortowo.
Jak tylko otworzą usta: „Zabiję cię, złamię.
Zniszczę twoją rodzinę”.
Nawet jak mówią coś miłego, brzmi to naprawdę groźnie.
„Puchate króliczki i misie.
Wesołych Walentynek”.
Brzmi to jak groźba.
Nie zadzierajcie z Rosjanami. Kim byście nie byli,
nie zadziera się z Rosjanami ze względu na ten akcent.
Wszyscy ludzie na świecie boją się Rosjan.
Robią coś takiego, kiedy mówią, że każdego od razu przepełnia strach.
Widać to każdego dnia.
Popatrzcie, co się stało na olimpiadzie.
Okazało się, że Rosjanie stosowali doping na ostatnich kilku olimpiadach.
Komitet Olimpijski ich wykluczył. Kozaczyli,
bo siedzieli w Zurychu.
„Członkowie Komitetu Olimpijskiego
uważają, że Rosjanie nie powinni brać udziału w Igrzyskach
ze względu na stosowanie dopingu.
Dlatego cofamy zaproszenie na Igrzyska w Rio
i wykluczamy ich z udziału w przyszłości. Dziękujemy bardzo”.
Na co Rosjanie: „Coś ty powiedział?”.
„Prawda jest taka, że Igrzyska są dla wszystkich.
Przyjeżdżajcie, kiedy chcecie.
Kim ja jestem, żeby wam zakazywać, ja?
To dla nas wszystkich. Do zobaczenia w Rio.
Okej. Auf wiedersehen. Pa, pa!”
Wszyscy boją się Rosjan.
Widać to w kwestiach geopolitycznych.
Popatrzcie na Ukrainę.
Rosja zagarnęła kawałek innego kraju.
Anektowali Krym. Bez prowokacji, bez powodu.
Ni stąd, ni zowąd Rosjanie stwierdzili: „Podoba mi się”.
A co zrobiła reszta świata?
Nie zadziera się z Rosjanami. To najbardziej przerażający naród.
Wiecie, skąd to wiem?
Wiem, bo nauczyłem się używać rosyjskiego akcentu.
Nauczyłem się, jak używać tej energii w pozytywny sposób.
Podzielę się tym z wami.
Nie czuję się zbyt dobrze, jak jestem sam w domu w nocy.
Chcę przez to powiedzieć, że boję się ciemności.
Wiem, że to głupie bać się ciemności.
Bo dziewięć razy na dziesięć nic tam nie ma.
Ale chodzi o to, że śpię.
I budzę się w środku nocy, bo muszę siku.
Za każdym razem staję przed odwiecznym problemem.
Czy idąc do łazienki, mam zapalić światło i się rozbudzić?
Czy nie zapalać i się posrać?
Nigdy nie wiem, co zrobić.
Ale ostatnio nie włączam światła.
Bo gdy idę do łazienki, mówię do siebie z rosyjskim akcentem.
Może to głupie, ale czuję się bezpiecznie.
Czuję się, jakbym to ja był najgroźniejszy w nocy.
O trzeciej nad ranem tak idę boso do toalety:
„Duży chłopiec musi zrobić siusiu.
Nic strasznego. Czas na siku”.
Nawet gdyby pod łóżkiem był potwór,
zapytałby: „To Rosjanin?”
Coś jest w tym rosyjskim akcencie.
Drogie panie, wszystkie powinnyście nauczyć się go używać.
Cały czas czyta się takie historie.
Kobiety ciągle są obiektem ataków.
Są narażone na niebezpieczeństwo.
Idą ulicą, a faceci na nie gwiżdżą.
W biurze je obmacują.
Czują się, jakby byli ich właścicielami.
Wiem, że nie naprawimy tego od razu, ale jeśli nauczycie się tego akcentu,
połowa tych problemów zniknie.
Następnym razem w takiej sytuacji,
siedząc w barze i czekając na drinka,
gdy jakiś zbok zacznie się do ciebie przystawiać:
„Cześć, jak się masz? Zatańczymy?”
„Nie, dziękuję. Przyszłam na drinka. Nie chcę...”.
„No chodź, zatańcz ze mną, mała”. „Nie chcę tańczyć, dzięki.
Czekam na przyjaciół”.
„No chodź. Wiem, że mnie chcesz
Wiesz, że je chcę ciebie No chodź!
Wiem, że mnie chcesz”.
„Nie chcę z tobą tańczyć. Proszę!”
„Nie musisz być taką suką!”
Gdy coś takiego się wydarzy, nie bójcie się, drogie panie.
Zapuśćcie swój rosyjski akcent i wykończcie gościa.
Jak tylko powie: „Nie bądź taką suką!”
Zapytajcie: „Chcesz zobaczyć sukę?”
I załatwione.
Wytrzeźwiej i odejdź.
Ten akcent zawsze się przyda.
W pracy, na ulicy, w domu.
Nie musi to być sprawa życia i śmierci. Może być zwykłe rozdrażnienie.
Następnym razem w łóżku, gdy będziecie próbowały zasnąć,
ale nie możecie, bo jakiś napalony królik...
ociera wam się o plecy.
Wiecie, o czym mówię.
Wszyscy tutaj wiedzą, o czym mówię.
Drogie panie, jesteście wykończone, chcecie po prostu zasnąć.
A on tam leży za wami.
„Kochanie.
Kochanie.
Kochanie”.
„Co?”.
„Śpisz?”.
„Próbuję. Czego chcesz?”.
„Chcę ciebie, skarbie. Pragnąłem cię całą noc.
Tak bardzo cię pragnę. Tak pięknie wyglądasz.
Ta koszula nocna i te wałki na włosy. Tak bardzo cię teraz pragnę”.
„Dziękuję, że mówisz, jaka jestem piękna,
mimo że mam wałki na włosach,
ale czy możemy o tym porozmawiać jutro?
Jestem zmęczona. A ty nie masz dość?”.
„Nigdy nie mam cię dość. Chcę cię teraz”.
„Kochanie, proszę. Zróbmy to jutro. Jestem taka zmęczona.
Chcę spać”.
„Nie ma sprawy. Możesz spać.
Nie przeszkadza mi to”.
„Nie, nie będę...”.
Serio, drogie panie, faceci to zboczeńcy.
Przepraszam was w imieniu mężczyzn, bo jesteśmy odrażającymi zbokami.
Każdy z nas.
„Nie, nie będę spać.
Co z tobą? O czym ty mówisz?”
„Czy to źle, że cię pragnę?”
„Jestem zmęczona”. „Ale po występie powiedziałaś:
»Było fantastycznie«.
Pamiętasz, jak mówiłaś: »Chcę ci się zrewanżować«”?
„Wiem i chciałam, ale potem poszłam do łóżka.
Nie sądziłam, że jestem aż tak zmęczona. Obiecuję ci, że...”.
„To twój stały numer. Co mam teraz zrobić?
Patrz na mnie. Wiesz, jak bardzo bolą mnie jądra?
Co ja mam teraz z tym zrobić?”
Uwielbiam, jak faceci mówią o erekcji,
jak o czymś, co kupili w sklepie i nie mogą zwrócić.
Mówią coś w stylu: „Co ja mam z tym zrobić?
Otworzyłem to. Nie mogę tego oddać. Co mam z tym zrobić?”
Gdy tak się dzieje, nie kłócicie się z facetem,
a z jego chcicą.
Taka kłótnia zepsuje wam tydzień,
a może i miesiąc. Nie pozwólcie na to.
Zapuśćcie rosyjski akcent i wykończcie gościa.
Jak tylko zacznie przesadzać...
„Robisz mi tak cały czas. Odtrącasz mnie. Pragnę cię”.
Powiedzcie: „No dobra. Pokaż mi, co ten penis potrafi.
Do roboty, kochasiu”.
I załatwione.
Problem rozwiązany.
Nawet penis stwierdzi wtedy: „Masz rację.
Mówiłem mu, ale mnie nie słuchał. Nie wiem, jak do tego doszło.
Bo on mnie zawołał: »Wyłaź, jest impreza« i ja wyszedłem.
Pytam: »Śpisz?«, a on: »Obudzę się«.
»Nie budź się. Ja cię nie budzę«.
Jestem tu pięć razy w nocy i cię nie budzę.
Nie wiem, czemu on cię obudził.
Ja się uspokoję. Mam coś do załatwienia. Wracaj spać.
Bo ja cię szanuję. Mam robotę w biurze do ogarnięcia.
Wiesz, gdzie mnie szukać. On jest draniem.
Chcę cię za to przeprosić, bo nie powinnaś się znaleźć w sytuacji,
kiedy facet na ciebie naciska”.
Załatwione.
Wykończcie go, drogie panie.
Potrzeba wam tylko rosyjskiego akcentu.
Najniebezpieczniejszego akcentu na świecie.
A jednak...
co dziwne...
stwierdziłem, że język rosyjski mnie nie przeraża.
Najdziwniejsze odkrycie w życiu.
Przeraża mnie rosyjski akcent,
ale język już nie.
Bo język to coś, w czym mówi ktoś inny.
A akcent to moja interpretacja tego, jak używa mojego języka.
To zupełnie coś innego.
Szedłem ulicą.
Widziałem Rosjanina, który rozmawiał z kimś przez telefon po angielsku.
Brzmiało, jakby handlował narkotykami.
Potem przerzucił się na rosyjski. W moim mózgu stało się coś dziwnego.
Mówił: „Wład. Chłopaki muszą tam być na trzecią.
Daj mi znać, jak dostaniesz przesyłkę.
Potem muszę ci dać znać... Nie, Wład. Nie, słuchaj. Wład.
Wład, niet, niet, Wład”.
To było coś dziwacznego.
W mojej głowie w momencie
z międzynarodowego przestępcy zmienił się w imigranta.
Już się go nie bałem. To niezwykłe.
W mojej głowie był już normalną osobą, bo język rosyjski mnie nie przeraża.
Język rosyjski brzmi jak DJ drapiący płytę.
To właśnie słyszę, gdy słucham języka rosyjskiego.
Jakby drapali angielski: „Wład, chłopaki muszą tam być na trzecią.
Daj mi znać, jak dostaniesz przesyłkę.
Potem gość ma do mnie zadzwonić.
Nie martw się o to. Dam ci znać. Nie, Wład. Słuchaj, Wład”.
Rosyjski. To właśnie słyszę.
Nowy Jorku, byliście niesamowici. Dziękuję za przyjście.
Świetnie się z wami bawiłem.
Pomogliście mi spełnić jedno z moich marzeń.
Dziękuję każdemu, kto tu dziś przyszedł.
Dziękuję. Dobranoc.
NAGRANE NA ŻYWO
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska